คำไทยที่คนส่วนใหญ่มักเขียน”ผิด”เป็นประจำ

แอดมินก็สารภาพว่าเขียนผิดบ่อยมากๆ
แต่ก็จะพยายามปรับปรุงนะครับ ^^
วันนี้ไปเจอโพสต์เก่าๆจำที่มาไม่ได้ก็เลยเอามาแชร์ต่อๆกันไป
เพราะเห็นว่ามีสาระมากครับ ฝากขอบคุณผู้จัดทำด้วยครับ
(เอาไปให้นักเรียนฝึกเขียนตามคำบอกได้เลยนะจะ)

กฎ- รวมไปถึงคำอื่น ๆ เช่น กฎเกณฑ์ กฎหมู่ (ผู้คุมกฎ ก็ใช้แบบนี้ครับ) มักสะกดผิดเป็น ?ฏ? คงไปนึกเทียบกับคำว่า ปรากฏ กบฏ
*ข้อสังเกต: ถ้าคำพยางค์เดียว ใช้ ฎ ชฎา แต่ถ้าคำสองพยางค์ ลงด้วย ฏ ปฏัก
กะทันหัน- (ไม่ใช้ กระทันหัน นะครับ ส่วน กะทัดรัด ก็เขียนแบบเดียวกัน)
กะพริบ- เช่น กะพริบตา มักเขียนผิดเป็น ?กระพริบ? กันมากด้วย
กังวาน(เสียง) – มักเขียนผิดเป็น ?กังวาล?
ช็อก- สภาพที่ร่างกายเสียเลือดมาก , สะเทือนใจรุนแรง , ถูกกระแสไฟฟ้า เป็นคำใช้ทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า shock
เช็ก- ตรวจสิ่งต่าง ๆ เป็นคำใช้ทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า check (ส่วน ?เช็ค? หมายความถึงพวกเช็คที่เป็นสมุดครับ อย่างเช่นเขียนเช็คจ่ายสด มาจากคำอังกฤษว่า cheque)
โชก- ในคำว่า เหงื่อโชก ใช้คำว่า เหงื่อโซก หรือเหงื่อโซม ก็ได้ (เอามาใช้บ้างก็ดีนะครับ ผมก็เพิ่งรู้เหมือนกันเพราะได้ยินคำว่า เหงื่อซก ด้วย)
ตงิด- เช่น หิวตงิด ๆ ออกเสียงว่า ?ตะหงิด? จึงมักเขียนผิดไปตามเสียงอ่าน
ตึก ๆ , ตึ้ก ๆ , ตึ้กตั้ก – เสียงหัวใจเต้นเวลาเหนื่อยหรือตกใจ
ทะนง หรือ ทระนง – ถือตัว , หยิ่ง เช่น ทะนงตน ทะนงศักดิ์
เท่- มักเขียนผิดเป็นเท่ห์ (อย่างหลังนี่จะเขียนเป็น ?สนเท่ห์? ที่แปลว่า สงสัย ครับ)
นั่นปะไร- เป็นไปอย่างที่พูด มักเขียนผิดเป็น นั่นประไร (ผมว่า ช่างปะไร , ช่างมันปะไร ก็น่าจะใช้แบบเดียวกัน)
นัยน์ตา- (เจอบางคนใช้ นัยตา , นัยย์ตา หรือแม้แต่ นัยต์ตา ก็มี)
ปรานี- เอ็นดูด้วยความสงสาร มักเขียนผิดเป็น ?ปราณี? ซึ่งจะผิดความหมายไปเลย เพราะ ?ปราณี? หมายถึง ผู้มีชีวิต
ปาฏิหาริย์- (บางคนใช้ ปาฏิหาร แบบหารเลขมาเลย)
ผล็อย- เช่น หลับผล็อย (หลับโดยเร็ว) ใช้ว่า ผ็อย หรือ ผ็อย ๆ ก็ได้
แผล็บ, แผล็บ ๆ – เช่น แลบลิ้นแผล็บ ๆ (เผลอแผล็บเดียว ก็ใช้ได้ครับ) จะใช้ว่าแพล็บ หรือ แพล็บ ๆ ก็ได้
พรรค์- เช่น คนพรรค์นั้น (ต้องมี ค์ ด้วยนะครับ)
มนตร์- เช่น ร่ายมนตร์ เวทมนตร์ แต่คำว่า ?มนต์? จะใช้เกี่ยวกับพิธีการทางศาสนา เช่น สวดมนต์
มุก- ทำให้ขบขัน เป็นคำเก็บใหม่ มักเขียนผิดเป็น ?มุข?

เลือนราง- ไม่ชัดเจน , พอระลึกได้บ้าง
โลกันตร์- ชื่อขุมนรกที่มีการลงโทษหนักที่สุด ไม่ผุดไม่เกิด มักเขียนผิดเป็น ?โลกันต์?
สุ้มเสียง- โบราณเขียนเป็นซุ่มเสียง (จะใช้อย่างหลังนี้ก็ได้ครับ แต่ไม่นิยมกันแล้ว)
หน็อยแน่- คำเปล่งไม่พอใจหรือผิดหวัง มักเขียนผิดเป็น ?หนอยแน่?
หลับใหล- เช่น ในบทโคลงลิลิตพระลอว่าสองเขือพี่หลับใหล ลืมตื่น ฤๅพี่?
เหงื่อกาฬ- เหงื่อของคนใกล้จะตาย โดยปริยายหมายถึง เหงื่อแตกด้วยความตกใจ
อาถรรพ์- อำนาจลึกลับที่เชื่อว่าบันดาลให้มีความเป็นไป เช่น ต้องอาถรรพ์ มีอาถรรพ์ ใช้ว่า อาถรรพณ์ หรือ อาถรรพณะ ก็ได้ แต่นิยมใช้คำแรกมากกว่า เพราะเขียนและอ่านชัดเจนดี
กรรโชก (ขู่เอาด้วยกิริยาหรือวาจาให้กลัว) ในคำว่า ขู่กรรโชก จะใช้ว่า ขู่กระโชก ก็ได้ เทียบกับ กระโชก (กระแทกเสียง) เช่น พูดกระโชก ลมกรรโชกแรง
*ในกรณีที่กล่าวมานี้จะใช้เป็นกรรโชก เช่น พูดกรรโชก ลมกรรโชก ไม่ได้ครับ
กราบ (ไม้เสริมแคบเรือ) เทียบกับ กาบ (เปลือกหุ้มผลหรือลำต้น) เช่น กาบมะพร้าว กาบกล้วย
กร่ำ (เมาเรื่อยไป) เช่น เมากร่ำ ถ้าเป็น เมากรึ่ม (เมาตลอดวัน) ความหมายก็พอ ๆ กันครับ เทียบกับ ก่ำ (เข้ม , จัด , สุกใส) เช่น หน้าแดงก่ำ
*คำว่า กล่ำ ไม่มีใช้ครับ มีแต่ที่เป็นชื่อเรียกพันธุ์ไม้ชนิดหนึ่งว่า ?มะกล่ำ?
กะโหลก เช่น หุบเขาหัวกะโหลก (ไม่ใช้ผิดเป็น ?กระโหลก? .. นึกเอาง่าย ๆ ก็ ?กะโหลกกะลา? ละกันครับ)
กำราบ (ทำให้เข็ดหลาบ) แต่ด้วยความที่อ่านว่า ?กำหราบ? จึงทำให้ใช้ผิดตามไปด้วย
กี้ เช่น เมื่อกี้ เมื่อแต่กี้ เมื่อตะกี้ แต่มีคำว่า กี๊ เก็บเพิ่มมาใหม่อีกคำด้วย เช่น เมื่อกี๊
เกม ใช้เกี่ยวกับการแข่งขัน เช่น เกมคอมพิวเตอร์ เกมกีฬา ส่วน ?เกมส์? ใช้ที่เป็นชื่อเฉพาะ เช่น เอเชียนเกมส์ ซีเกมส์
แก๊ง (กลุ่มคนเป็นก๊กเป็นเหล่ากระทำการไม่ดี) มาจากภาษาอังกฤษว่า gang เช่น แก๊งโจร แก๊งอันธพาล มีใช้ผิดเป็น แก๊งค์

คณนา (นับ) เช่น สุดที่จะคณนา หรือ ?คณานับ? ก็ได้ เช่น สุดคณานับ
คลุมเครือ จะใช้เป็น ?ครุมเครือ? ก็ได้ครับ แต่นิยมน้อยกว่า
เคร่งเครียด (สมองไม่ได้พัก) เทียบกับ ตึงเครียด (ใกล้จะถึงขั้นแตกหัก) เช่น สถานการณ์ตึงเครียด
เคียดแค้น (โกรธแค้น) เทียบกับ ขึ้งเคียด (โกรธอย่างชิงชัง)
จะจะ (ให้เห็นชัดเจน , กระจ่าง) เช่น เห็นกันจะจะ ซึ่งไม่ใช้ไม้ยมกเป็น ?จะ ๆ? ครับ เช่นเดียวกับ ชะชะ (คำเปล่งเวลาโกรธ) ซึ่งจะใช้ว่า ?ชะช้า? หรือ ?ชัดช้า? ก็ได้ และคำว่า รำรำ , ร่ำร่ำ (คิดหรือตั้งใจซ้ำ ๆ อยู่) เช่น ร่ำร่ำจะไปเที่ยว
ชะมัด (มาก) เช่น เก่งชะมัด ใช้ ?ชะมัดยาด? ก็ได้
ทโมน เช่น ลิงทโมนป้อมอัศวิน
ปฐพี (แผ่นดิน) ใช้ว่า ?ปถพี? ก็ได้ (แต่คำหลังนี้ผมไม่เคยเห็นใช้กันนะ)
พลิ้ว (บิด , เบี้ยว , สะบัดไปตามลม) เช่น บิดพลิ้ว ลมพลิ้วไหว ซึ่งคำว่า ?พริ้ว? ไม่มีใช้ นอกจากเป็นชื่อเฉพาะที่เรียกมานานแล้ว เช่น น้ำตกพริ้ว จ.จันทบุรี ครับ
พลุ่ง (ไอน้ำหรือควันหรือสิ่งที่คล้าย ๆ กัน ดันพุ่งตัวออกมาโดยแรง) เช่น ไอน้ำพลุ่งออกมา อารมณ์เดือดพลุ่ง (อารมณ์พลุ่งพล่าน ก็ใช้แบบนี้ครับ) เทียบกับ พุ่ง เช่น พุ่งตัว น้ำพุ่ง พุ่งความสนใจ (มุ่งตรงไป) .. สังเกตกันนิดนึงนะครับ
พิศวาส (รักใคร่ , สิเนหา) เช่น ไม่น่าพิศวาส มักใช้ผิดเป็น ?พิสวาศ?
พิสมัย (ความรัก , ความชื่นชม) มักใช้ผิดเป็น ?พิศมัย? แต่ชื่อเฉพาะต้องคงไว้ (เช่น ชื่อคนครับ)
ไย ในคำที่ใช้ว่า จะช้าอยู่ไย ไยจึงไม่มา อย่าไปไยดี มักเขียนผิดเป็น ?ใย?
ลออ (งาม) เช่น นวลลออ , (ถี่ถ้วน , รอบคอบ) เช่น ละเอียดลออ มักใช้ผิดเป็น ?ละออ?
ละลวย (งงงวย , ทำให้หลง) เช่น คาถามหาละลวย เทียบกับ ระรวย (แผ่ว ๆ เบา ๆ) เช่น หายใจระรวย หอมระรวย
ละเหี่ย (อ่อนใจ , อิดโรย) เช่น อ่อนเพลียละเหี่ยใจ มักใช้ผิดเป็น ?ระเหี่ย?
เวท เข้าคู่กับคำว่า มนตร์ เป็น เวทมนตร์
สรร เช่น เลือกสรร สรรสร้าง (แกล้งเลือก) สรรหา (เลือกมา)
สรรค์ (สร้าง) มักเข้าคู่กับสร้างเป็น สร้างสรรค์ , สรรค์สร้าง เทียบกับ รังสรรค์ , รังสฤษฏ์ ที่หมายถึง สร้าง เหมือนกันครับ

สรรพางค์ (ทั่วตัว) เข้าคู่กับกาย เป็น สรรพางค์กาย
หลุบ (ลู่ลงมา) เช่น ผมหลุบหน้า หลุบตา ไม่มีใช้ว่า หรุบ เทียบกับ หรุบ ๆ (สิ่งที่ร่วงพรูลงมา) เช่น ร่วงหรุบ ๆ
เหลอหลา (มีหน้าตาเซ่อ) เช่น ทำหน้าเหลอหลา
แหยม (ปอยผมที่เอาไว้เป็นกระจุกหรือหนวดไว้สองข้างริมฝีปาก) เช่น หนวดแหยม (เห็นคำนี้แล้วนึกถึงท่านอาเธอร์เลยนะครับ ^^)
แหย็ม เป็นภาษาปากหมายถึง เข้าไปยุ่ง เช่น อย่าไปแหย็ม
อเปหิ อัปเปหิ ภาษาที่ใช้ทั่วไปหมายถึง ขับไล่
อัฒจันทร์ ที่นั่งเป็นขั้นๆ สำหรับดูการแสดงหรือกีฬา เป็นรูปครึ่งวงกลม หรือชั้นที่ตั้งของขายเป็นขั้น ๆ)
อิริยาบถ มักใช้ผิดเป็น อิริยาบท?

Related posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *