อย่าปล่อยให้นโยบายการศึกษาเป็นคำพูดที่สวยหรู!

ที่ผ่านมามีหลายนโยบายหลายโครงการที่แค่เพียงได้ยินได้ฟังผ่านๆแล้ว ครูกับนักเรียนก็แอบยิ้มนิดๆ แอบดีใจกันเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นนโยบายคืนครูสู่ห้องเรียน นโยบายลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้ นโยบายลดงานเอกสาร ลดงานประเมิน ฯลฯ

แต่ในความเป็นจริงก็คือ…นโยบายเหล่านั้นเป็นเพียงความสวยหรูของการเล่นคำเพียงเท่านั้น

จริงอยู่นโยบายส่วนหนึ่งก็อาจจะช่วยครูได้จริงๆ เข้าใจว่านโยบายต่างๆที่ท่านเจ้านายในห้องแอร์คิด ท่านคิดขึ้นมาเพื่อหวังจะให้การศึกษาบ้านเราดีขึ้น แต่ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่า…คนที่คิดมีเยอะจนเกินไปหรือเปล่า? รากฐานของความคิดเกิดขึ้นมาจากข้อมูลที่เป็นจริงหรือเปล่า? และที่สำคัญท่านคิดเยอะไปหรือเปล่า?

เราเองเป็นครูผู้น้อย เป็นผู้ที่รับสนองนโยบายของท่านโดยตรง กำลังรู้สึกว่าหลายๆอย่างที่เป็นนโยบายที่เข้ามา มันดูสวนทางกับความเป็นจริง หรือมันขาดแก่นสาร คล้ายๆมันมาเดี๋ยวมันก็ไป ขาดการต่อยอด ขาดการคิดวิเคราะห์ถึงปัญหาที่แท้จริง หรือไม่ถ้าเป็นนโยบายที่จะเข้ามาแก้ไขปัญหากันจริงๆท่านก็ไม่สานต่อให้มันจบ

เช่น คืนครูสู่ห้องเรียน(แต่ความเป็นจริง ครูต้องวิ่งไปอบรมในเวลาราชการและวันเสาร์-อาทิตย์)นอกจากไม่คืนครูสู่ห้องเรียนแล้ว ท่านก็ยังพรากครูจากครอบครัวด้วย

ลดเวลาเรียนเพิ่มเวลารู้…ถามใจครูและนักเรียนดูครับ เรื่องนี้ไม่ขอขยาย

ฯลฯ…หลายๆอย่างที่เธอไม่รู้ เพราะเธอมาเดี๋ยวเธอก็ไป…(เพลง)

คนคิดนโยบายมีมาเรื่อยๆ พอล้มเหลวพวกเขาก็ไปเปลี่ยนครีเอทีฟคนใหม่เข้ามา เป็นแบบนี้วนลูปกันทุกยุคทุกสมัย ครูและนักเรียนก็ตามกันไป…ขอได้ไหมครับ ขอนโยบายที่ทำให้พวกเราครูกับนักเรียนยิ้มได้กันจริงๆจังๆเสียที รู้ว่าไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้อง แต่อยากจะพูด เพราะถ้าผิดพลาดขึ้นมาเราคือผู้ที่สังคมด่ามากที่สุด…

หยุดคำนโยบายที่สวยหรู แล้วมาทำกันดูจริงๆสักนโยบายเถอะครับ…

 

 

Related posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *