“ผมเคยเป็นครู 17 ปี แต่ผมอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้”

อดีตครูโรงเรียนมัธยมในสหรัฐฯ ทำงานสอนหนังสือได้ถึง 17 ปี ทั้งที่อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ แต่ได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยเพราะเล่นกีฬาดี เขาทำได้อย่างไร? จอห์น คอร์โคแรน เติบโตมาในรัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐฯ ช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 เขามีพี่น้อง 5 คน เรียนจบมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัย กระทั่งได้ทำงานเป็นครูช่วงทศวรรษที่ 1960 และยึดอาชีพนี้มา 17 ปี แต่เขากลับมีความลับที่เก็บงำเอาไว้กว่าครึ่งชีวิต เป็นความลับที่คอยกัดกินจิตใจเขาตลอดมา “ตอนเด็กพ่อแม่มักพร่ำบอกว่าผมเป็นผู้ชนะ และช่วง 6 ปีแรกของชีวิตผมก็เชื่ออย่างนั้น” เขาเล่าความหลัง ครูชาวกานา มีแค่ชอล์กและกระดานดำสอนวิชาคอมพิวเตอร์ เป็นผู้ชายทำไมจะเป็นครูอนุบาลไม่ได้? เฉียดตายจุดประกายให้เป็นหมอ: แพทย์หญิงไทยวัย 33 กับงานหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน รพ.ใหญ่ในอังกฤษ สองเท้าที่ฟันฝ่า จนมาเป็น Read More …

ดราม่าผักชีโรยโรงเรียน!!! ที่แท้เราทำเพื่อเรา เพื่อโรงเรียน หรือเพื่อตัวผอ.?

” สวัสดีค่ะ วันนี้เรามีเรื่องอยากระบายเกี่ยวกับโรงเรียนของเราค่ะ เราเป็นเด็กม.6 ที่โรงเรียนกำลังเตรียมงานประเมิน โรงเรียนพระราชทาน เป็นระยะเวลาสัปดาห์กว่าที่เรามาโรงเรียนแต่กลับไม่ได้เรียนหนังสือเลย เราถูกเลื่อนสอบกลางภาคมาแล้ว 3 ครั้ง จนแทบจะชนกับสอบปลายภาค และGAT PAT ที่กำลังจะมาถึง แน่นอนว่าโรงเรียนเรา ไม่มีการทบทวนความรู้ใดๆให้กับพวกเราที่กำลังจะสอบทั้งสิ้น ด้วยเหตุผลที่ผอ.บอกว่า ไม่มีเงิน แต่ผอ.กับเอาเงินไปซื้อต้นไม้เข้าโรงเรียนสร้างห้องน้ำใหม่ ปรับปรุงสถานที่ จนโรงเรียนจะกลายเป็นป่า ตลอดระยะเวลาที่ผอ.มาประจำตำแหน่งที่นี่ พวกเราไม่เคยได้ไปทัศนศึกษาที่ไหนเลย ทั้งๆที่รัฐบาลมีงบมาให้ อาคารเรียนใหม่ที่พวกเราร่วมการสร้างช่วยกันหาเงินจากการเปิดกล่องจากผู้ใจบุญทุกบาททุกสตางค์เข้าโรงเรียน แต่คนอื่นกลับมองว่าเป็นอาคารที่ผอ.สร้างขึ้นมา นอกจากการที่พวกเราไม่ได้ทบทวนความรู้เตรียมสอบ พวกเรากับมีงานเพิ่มขึ้นทุกวัน แม้แต่เวลาจะอ่านหนังสือเองยังแทบจะไม่มี พวกเราควรคิดอย่างไร คำว่าโรงเรียนพระราชทาน ที่ได้มาจากการฝึกซ้อม ที่ไม่เป็นปกติ ที่เรียกได้ว่าผักชีโรยหน้า พวกเราควรภาคภูมิใจงั้นหรอ ที่ได้มารู้ว่า โรงเรียนพระราชทานสำคัญกว่าอนาคตของพวกเรา โรงเรียนที่มาเพื่อให้ได้ความรู้กลับไป กลับไม่ได้อะไรเลย เกียรติจอมปลอมที่ได้มาจากการหลอกลวง Read More …

โรงเรียนเอกชน(บางแห่ง) ประสบการณ์อันแสนเจ็บปวด ใช้งานหนัก เงินเดือนน้อย ไม่มีสิทธิ์ลา รู้ว่าแอบไปสอบราชการ ไล่ออกทันที !!!

บทความจาก พันทิป ผมเคยทำงานที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เมื่อปี 2554 จำได้ว่าตอนนั้นไปเป็นครูสอนอังกฤษ นักเรียน ประถมและมัธยม ชีวิตความเป็นอยู่ของคำว่า “ครูเอกชน” แย่มากๆ ไม่มีความสะดวก จนเงิน เงินเดือนน้อย ไม่รู้จะอยู่ได้ยังไง ผอ.ก็ไม่เคยสนใจ สั่งอย่างเดียว เหมือนไร้หัวใจ เงินเดือน — ที่โรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ผมได้รับเงินเดือน 6,000 บาท บวกค่าสอนพิเศษนักเรียนตอนเย็นอีกได้เงินราวๆ 1,200 บาท ซึ่งไม่มีความแน่นอนอะไรว่าจะได้เท่าไหร่ในแต่ละเดือน เพราะเงินค่าสอนพิเศษไม่เคยได้เท่ากันเลยซักเดือน เพราะฉะนั้นเงินเดือน บวกเงินค่าสอนพิเศษน่าจะได้ราวๆ 7,300 บาทอันนี้ถึงว่าเยอะสุกแล้วนะ สวัสดิการ — ห้ามขาด ห้ามลา ถ้าขาด ลา ต้องหักเงินเดือนวันละ Read More …

คือหนูสับสน…เป็นครูหรือเป็นแม่?

ก็ตามหัวข้อเลยนะคะตอนนี้กำลังรู้สึกสับสนมาก ขออธิบายคร่าวๆพอให้ชาวเด็กดีได้เข้าใจบางส่วน พ่อแม่เราแยกทางกัน เราอยู่กับพ่อ เราเพิ่งมาอยู่กับแม่ได้ไม่ถึงปี เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นมากมาย เราบอกตามตรงว่าเราอยู่กับแม่มีความทุกขืมากกว่าความสุข เรารอเวลาเสมอ เวาลาที่จะได้ออกไปอยู่คนเดียว ไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่อยู่กับแม่ อาจจะฟังดูไม่ดี แต่เราเล่าตามความรู้สึกของเราจริงๆ เราไม่ผูกพันธ์ จนเราได้เรียน แม่ให้เรียน เป็นครั้งแรกที่เรามีความสุข มากที่สุด เพราะเราชอบเรียน อยากเรียน และที่โรงเรียนเป็นเหมือนโรงเรียนประจำ มีหอพัก เราได้ย้ายเข้ามาอยู่แม่ให้อยู่ แต่ก็เหมือนโดนทิ้ง นางไม่ค่อนส่งเงินมา ไม่ค่อยโทรมาสนใจ จนเราติดต่อกับพ่อโดยที่แม่ไม่รู้เพราะแม่ไม่ติดต่อมา พ่อส่งเงินมาอาทิตย์ละร้อยสองร้อย มันไม่พอหรอก แต่เราได้ครูช่วย มันเริ่มต่อจากนี้… ครูช่วยเราทุกอย่าง ให้อาหาร ให้ของใช้ แถมยังจ้างซักผ้า รีดผ้า เราก้ช่วยครูถือของทุกเช้าตั้งแต่รู้จักกับครู เรารักครู ชอบครูมาก เรารู้สึกได้ แต่แล้วพอแม่รู้ว่าเราติดต่อกับพ่อ แม่โทรมาบอกว่าจะเอาเราออกถ้าเราไม่กลับบ้าน (แม่ไม่ส่งเงินมา Read More …

พ่อคนงานเนื้อตัวสกปรก มางานประชุมผู้ปกครอง โดนดูถูก แต่เขาพูดความจริงบางอย่าง ที่ทำให้คนทั้งชั้นต้องคาราวะให้

เมื่อเวลา 1 ทุ่ม ผู้ปกครองของนักเรียนต่างทยอยเดินเข้ามาในห้องเรียน ผู้ปกครองบางคนสำรวมและมีกริยามารยาท บางคนก็ดูหยิ่ง และบางคนก็ดูเงียบๆไม่สุงสิงกับใคร ขณะที่อาจารย์เดินไปปิดประตูและกำลังจะเริ่มพูด ประตูที่เพิ่งปิดไปก็ค่อยๆแง้มออก มีผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งก็เข้ามา เนื้อตัวเขาเปื้อนคราบดินไปทั้งตัว เขายิ้มและบอกขอโทษกับอาจารย์ ผู้ปกครองอื่นๆต่างจ้องมองมาที่เขา: เขาสวมชุดคนงานสีซีดๆ บนเสื้อเขายังมีคราบน้ำมัน บนกางเกงมีแต่รอยคราบดิน เขาสวมรองเท้าบู๊ตที่เต็มไปด้วยโคลน ทุกคนมองแล้วก็รู้ทันทีว่าเขาเพิ่งมาจากไซท์งานก่อสร้าง อาจารย์ถามว่า:ไม่ทราบคุณคือ…. ชายวัยกลางคนตอบว่า:ผมเป็นพ่อของหวังจื้อเหาครับ อาจารย์แสดงสีหน้าตกใจแล้วจึงเรียกให้มาลงชื่อ พ่อของหวังจื้อเหาก้มโค้งลงต่ำแล้วพูดว่า “อาจารย์ครับผมอ่านหนังสือไม่ออก” ผู้ปกครองทั้งหลายต่างพากันขำ อาจารย์จึงบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวช่วยคุณเขียน….” อาจารย์ได้อธิบายว่าเหตุผลที่เชิญมาร่วมงานประชุมผู้ปกครอง ก็เพื่อให้โรงเรียนทราบถึงวิธีการเลี้ยงดูและอบรมลูกของผู้ปกครอง จากนั้นมีผู้ปกครอง 2-3 คนออกมาพูดแชร์ถึงประสบการณ์ในการเลี้ยงดูลูก บางคนอบรมเลี้ยงดูลูกอย่างเข้มงวด บางคนชอบให้ลูกทำการบ้านเยอะๆ บางคนเชิญครูพิเศษมาสอนถึงบ้านก็มี…. เมื่ออาจารย์ขอให้พ่อหวังจื้อเหาช่วยเล่าถึงวิธีอบรมสอนลูก อาจารย์พูดในห้องว่า “หวังจื้อเหามีผลการเรียนดีที่สุดในห้อง เขาสอบคณิตศาสตร์ได้ที่หนึ่ง เขาไม่เคยมาเรียนสายและไม่มีปัญหากับเพื่อนๆด้วย ทุกคนมาฟังดูกันคะ Read More …