ครูพาไปดูงานที่เรือนจำ ดช.บังเอิญเจอพ่อ โผกอดสุดคิดถึง เศร้าพ่อร่ำไห้ขอโทษลูก

“เหตุการณ์ที่แสนประทับใจ…แต่เป็นความประทับใจที่หดหู่สุดๆ…ค่ายคุณธรรมครั้งนี้…ในขณะที่เข้าไปดูงานที่เรือนจำในแดน 7 ผมเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนมองนักโทษชายอยู่ด้วยแววตาที่แสนเศร้า…สักพักนึงน้ำตาเด็กคนนี้ไหลออกมานองหน้า…ที่น่าแปลกใจ…นักโทษคนที่เด็กผู้ชายคนนี้ยืนมองอยู่นั้นก็นั่งร้องไห้เหมือนกัน…ผมเดินไปถามน้องคนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น…ประโยคที่น่าสะเทือนใจคือ…ครูครับ!!..ผมเจอพ่อ…ผมตกใจมากๆ…เลยถามว่าอยากคุยกับพ่อไหม…น้องพยักหน้า… ผมเลยขออนุญาตผู้คุมให้นักโทษมาเจอกับน้องคนนี้ได้ไหม…ปรากฎว่าท่านผอ.ท่านเมตตาครับ…ทุกท่านเชื่อไหม…ช่วงเวลาที่พ่อลูกเจอกัน…ไม่มีใครสักคนกลั้นน้ำตาไว้ได้ไม่เว้นแม่แต่ผู้ชายแกร่งๆอย่างครูต่าย…สองคนโผเข้ากอดกันทั้งน้ำตา…ผู้เป็นพ่อหอมแก้มลูก…หอมแล้วหอมอีกอยู่อย่างนั้น…พรั่งพรูคำพูดออกมามากมาย…ผมจับใจความได้แค่ว่า…พ่อคิดถึง…พ่อขอโทษ…พ่อออกไปพ่อจะเป็นคนดี…อย่าดื้อนะลูก…ประโยคหนึ่งที่น่าสะเทือนใจคือ… หนูอายเพื่อนไหมลูก!!…อายไหมพ่อติดคุก…เด็กผู้ชายคนนี้ตอบทั้งน้ำตาว่า…ไม่อายครับ…เป็นคำตอบทั้งน้ำตาของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีความกตัญญูอยู่เต็มหัวใจ…ไม่สนใจว่าใครจะเห็น…ไม่สนใจว่าใครจะมองแบบไหน…สนใจแต่เพียงว่าเขาได้กอดพ่อเขา…เขาได้เจอพ่อของเขา…ภาพสุดท้ายแห่งความหดหู่นี้คือ…การก้มลงกราบที่เท้าผู้พ่อของหนุ่มน้อยคนนี้…ทุกท่านครับ…ผมมั่นใจเหลือเกิน…ถ้าพ่อของน้องคนนี้เลือกได้…หรือย้อนเวลาได้…เขาคงไม่ทำผิดจนต้องถูกจองจำ…เขาคงไม่อยากเจอลูกในสภาพของการเป็นนักโทษ…ที่สำคัญ…วันนี้เขาไม่สามารถย้อนเวลาต่างๆได้… แต่เรื่องราวของสองพ่อลูกคู่นี้คงเป็นอุทธาหรณ์สอนใจสำหรับผู้คนที่ยังมีอิสรภาพได้อีกมากมายหลายคน…ท่านไม่ต้องรอย้อนเวลาใดๆ…เพราะท่านยังไม่ได้พลาดจนถูกตัดสินให้ต้องจองจำในคุก…แสดงว่าท่านยังมีโอกาส…จงใช้โอกาสที่ได้นี้ให้สมบูรณ์และงดงามที่สุด…เพื่อตัวท่าน…ครอบครัวท่าน…และเพื่อแผ่นดินไทย” #ขอบคุณงบประมาณกองทุนรอบโรงไฟ้าของชุมชนเนินพยอมในการจัดค่ายคุณธรรมครั้งที่1 #ครูต่ายนายแรบบิทแจ่มบรรเจิด #วิทยากรจังหวัดระยอง #พิธีกรจังหวัดระยอง #คุณครูจิวเวอรี่ ครูต่ายนายแรบบิทแจ่มบรรเจิด ระยอง

“ผมเคยเป็นครู 17 ปี แต่ผมอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้”

อดีตครูโรงเรียนมัธยมในสหรัฐฯ ทำงานสอนหนังสือได้ถึง 17 ปี ทั้งที่อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ แต่ได้ทุนเรียนมหาวิทยาลัยเพราะเล่นกีฬาดี เขาทำได้อย่างไร? จอห์น คอร์โคแรน เติบโตมาในรัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐฯ ช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 เขามีพี่น้อง 5 คน เรียนจบมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัย กระทั่งได้ทำงานเป็นครูช่วงทศวรรษที่ 1960 และยึดอาชีพนี้มา 17 ปี แต่เขากลับมีความลับที่เก็บงำเอาไว้กว่าครึ่งชีวิต เป็นความลับที่คอยกัดกินจิตใจเขาตลอดมา “ตอนเด็กพ่อแม่มักพร่ำบอกว่าผมเป็นผู้ชนะ และช่วง 6 ปีแรกของชีวิตผมก็เชื่ออย่างนั้น” เขาเล่าความหลัง ครูชาวกานา มีแค่ชอล์กและกระดานดำสอนวิชาคอมพิวเตอร์ เป็นผู้ชายทำไมจะเป็นครูอนุบาลไม่ได้? เฉียดตายจุดประกายให้เป็นหมอ: แพทย์หญิงไทยวัย 33 กับงานหัวหน้าแผนกฉุกเฉิน รพ.ใหญ่ในอังกฤษ สองเท้าที่ฟันฝ่า จนมาเป็น Read More …

ดราม่าผักชีโรยโรงเรียน!!! ที่แท้เราทำเพื่อเรา เพื่อโรงเรียน หรือเพื่อตัวผอ.?

” สวัสดีค่ะ วันนี้เรามีเรื่องอยากระบายเกี่ยวกับโรงเรียนของเราค่ะ เราเป็นเด็กม.6 ที่โรงเรียนกำลังเตรียมงานประเมิน โรงเรียนพระราชทาน เป็นระยะเวลาสัปดาห์กว่าที่เรามาโรงเรียนแต่กลับไม่ได้เรียนหนังสือเลย เราถูกเลื่อนสอบกลางภาคมาแล้ว 3 ครั้ง จนแทบจะชนกับสอบปลายภาค และGAT PAT ที่กำลังจะมาถึง แน่นอนว่าโรงเรียนเรา ไม่มีการทบทวนความรู้ใดๆให้กับพวกเราที่กำลังจะสอบทั้งสิ้น ด้วยเหตุผลที่ผอ.บอกว่า ไม่มีเงิน แต่ผอ.กับเอาเงินไปซื้อต้นไม้เข้าโรงเรียนสร้างห้องน้ำใหม่ ปรับปรุงสถานที่ จนโรงเรียนจะกลายเป็นป่า ตลอดระยะเวลาที่ผอ.มาประจำตำแหน่งที่นี่ พวกเราไม่เคยได้ไปทัศนศึกษาที่ไหนเลย ทั้งๆที่รัฐบาลมีงบมาให้ อาคารเรียนใหม่ที่พวกเราร่วมการสร้างช่วยกันหาเงินจากการเปิดกล่องจากผู้ใจบุญทุกบาททุกสตางค์เข้าโรงเรียน แต่คนอื่นกลับมองว่าเป็นอาคารที่ผอ.สร้างขึ้นมา นอกจากการที่พวกเราไม่ได้ทบทวนความรู้เตรียมสอบ พวกเรากับมีงานเพิ่มขึ้นทุกวัน แม้แต่เวลาจะอ่านหนังสือเองยังแทบจะไม่มี พวกเราควรคิดอย่างไร คำว่าโรงเรียนพระราชทาน ที่ได้มาจากการฝึกซ้อม ที่ไม่เป็นปกติ ที่เรียกได้ว่าผักชีโรยหน้า พวกเราควรภาคภูมิใจงั้นหรอ ที่ได้มารู้ว่า โรงเรียนพระราชทานสำคัญกว่าอนาคตของพวกเรา โรงเรียนที่มาเพื่อให้ได้ความรู้กลับไป กลับไม่ได้อะไรเลย เกียรติจอมปลอมที่ได้มาจากการหลอกลวง Read More …

โรงเรียนเอกชน(บางแห่ง) ประสบการณ์อันแสนเจ็บปวด ใช้งานหนัก เงินเดือนน้อย ไม่มีสิทธิ์ลา รู้ว่าแอบไปสอบราชการ ไล่ออกทันที !!!

บทความจาก พันทิป ผมเคยทำงานที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เมื่อปี 2554 จำได้ว่าตอนนั้นไปเป็นครูสอนอังกฤษ นักเรียน ประถมและมัธยม ชีวิตความเป็นอยู่ของคำว่า “ครูเอกชน” แย่มากๆ ไม่มีความสะดวก จนเงิน เงินเดือนน้อย ไม่รู้จะอยู่ได้ยังไง ผอ.ก็ไม่เคยสนใจ สั่งอย่างเดียว เหมือนไร้หัวใจ เงินเดือน — ที่โรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ผมได้รับเงินเดือน 6,000 บาท บวกค่าสอนพิเศษนักเรียนตอนเย็นอีกได้เงินราวๆ 1,200 บาท ซึ่งไม่มีความแน่นอนอะไรว่าจะได้เท่าไหร่ในแต่ละเดือน เพราะเงินค่าสอนพิเศษไม่เคยได้เท่ากันเลยซักเดือน เพราะฉะนั้นเงินเดือน บวกเงินค่าสอนพิเศษน่าจะได้ราวๆ 7,300 บาทอันนี้ถึงว่าเยอะสุกแล้วนะ สวัสดิการ — ห้ามขาด ห้ามลา ถ้าขาด ลา ต้องหักเงินเดือนวันละ Read More …

คือหนูสับสน…เป็นครูหรือเป็นแม่?

ก็ตามหัวข้อเลยนะคะตอนนี้กำลังรู้สึกสับสนมาก ขออธิบายคร่าวๆพอให้ชาวเด็กดีได้เข้าใจบางส่วน พ่อแม่เราแยกทางกัน เราอยู่กับพ่อ เราเพิ่งมาอยู่กับแม่ได้ไม่ถึงปี เหตุการณ์ก็เกิดขึ้นมากมาย เราบอกตามตรงว่าเราอยู่กับแม่มีความทุกขืมากกว่าความสุข เรารอเวลาเสมอ เวาลาที่จะได้ออกไปอยู่คนเดียว ไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่อยู่กับแม่ อาจจะฟังดูไม่ดี แต่เราเล่าตามความรู้สึกของเราจริงๆ เราไม่ผูกพันธ์ จนเราได้เรียน แม่ให้เรียน เป็นครั้งแรกที่เรามีความสุข มากที่สุด เพราะเราชอบเรียน อยากเรียน และที่โรงเรียนเป็นเหมือนโรงเรียนประจำ มีหอพัก เราได้ย้ายเข้ามาอยู่แม่ให้อยู่ แต่ก็เหมือนโดนทิ้ง นางไม่ค่อนส่งเงินมา ไม่ค่อยโทรมาสนใจ จนเราติดต่อกับพ่อโดยที่แม่ไม่รู้เพราะแม่ไม่ติดต่อมา พ่อส่งเงินมาอาทิตย์ละร้อยสองร้อย มันไม่พอหรอก แต่เราได้ครูช่วย มันเริ่มต่อจากนี้… ครูช่วยเราทุกอย่าง ให้อาหาร ให้ของใช้ แถมยังจ้างซักผ้า รีดผ้า เราก้ช่วยครูถือของทุกเช้าตั้งแต่รู้จักกับครู เรารักครู ชอบครูมาก เรารู้สึกได้ แต่แล้วพอแม่รู้ว่าเราติดต่อกับพ่อ แม่โทรมาบอกว่าจะเอาเราออกถ้าเราไม่กลับบ้าน (แม่ไม่ส่งเงินมา Read More …